PP March 25, 2004

This is Ashtar speaking.

Funny isn't it, when you see the concepts after a nights rest, you see the connection of it within

You were pondering if Le Comte de st. Germain works with this concept when he walks in through a wall, a solid brick stone wall. And yes, this is the thought behind this very capacity.

Let see it again. If you know the inner movement of energy in you, you are sensitive enough to feel the movement of the universe. Then you are able to put your hand into a rock without disturbance of the rock and you are able to get your hand out of it, without a disturbance of your hand.

It is a part of mastery of energy. You can do this when you are able to distinguish your energy and the others, and to feel the pulse of the energy you are part of, the energy of the universe.
If you do master this, you can do with your energy pattern as you like, dissolving, placing and displacing through the universe, adopting to different levels of existence. And yes, everywhere you come, you need to make sure that you respect the other in his / her being and her path towards the light. So you even have to respect the beliefs of this being. And if the beliefs aren't ready to adopt a new concept of materializing a person in front of their eyes, you can't do it, because of the respect and the love you have for them.

Again and again, every freedom of expressing yourself has his own disadvantages in it. The responsibility to be a master of something, makes you think twice if you do something or not. Every one is of course self-responsible for his or her life. And being there at the timing of you materializing there, they should indicate that they are ready for it. This is a very ego centered way of thinking. And this isn't the way it exactly is, and yes it is this way.

Let me explain; if you are sensitive in the way you feel the universe in you, breathing, you are a master of matters, so you can move through energy patterns, without disturbing it (as a matter of respect). Then you are becoming able to feel the purpose, the divine pattern in every creation, in every being, in every thought and action. By then going with the flow is to adopt to this purpose, the pattern, the energy expression. Then you know God and God knows you, because you are communicating with each other, almost at the same level of existence. I don't say you are at that time equal to God, but you feel him, hear him, see his expression, feel his existence, experience. You are aware of him at the inside. He or She will be aware of you also at the inside.

At that moment you won't do anything that makes a disturbance in the energy pattern, in the purpose of life, in the existence of being on their path towards God. You are in line with the Divine and you enjoy being there. So you won't interrupt the divine plan made for a being by him or herself to become God. And if it is part of the plan to see a being materialize for their own eyes, so they get a clue about what they can do themselves in time being, then it is okay to do it.

You can't master techniques without the responsibility for being the master in it.

This is what the world is lacking. They master the techniques of nuclear energy and then they misuse it. Okay, in my opinion you aren't a master in it yet. Because you can't undo the results of the nuclear jigsaw slush you were making. You have the devices to murder everything with chemical weapons, but you haven't got the techniques to get the chemicals out of the environment. You are a master when you are able to do certain things and you can undo them too. If you are able to materialize, then you are only a master when you can dematerialize too. And in being a master, you make sure that you don't have to undo the things you are doing (which makes you less a master because of the "faults" it indicates, when you have to undo things). But then again it can be very handy to be able to dematerialize things (just ask Sai Baba, he use it a lot in his daily life on earth). This is only the case of living in matters.

Energy patterns like gratitude, joy, peace, life, can't be made undone. Love is the very existential part of it, and you can't undo love. Pity isn't it? I guess you wouldn't have it otherwise!

So it is also with every deed you do, you can't undo it. So better think twice before doing it. This is also the case with thinking, feeling, expressing, you can't have the same opportunity twice. The moment is in a split moment a different one. So nothing can be done twice, and every opportunity is only once. And yes, you can create another almost similar opportunity in another moment, but it is still another.

Going with the flow is an art of living, and a device to practice it every split moment. To be a master is to be a master of the flow. And then we are talking about being God. Because being the master of the flow, is to direct it, to cherish it, to care for it, to bless it and take the responsibility for it.
This is something else than going with the love, feeling the flow, being the flow. Then you are only part of it and not aware of being God. It is as usual part of the same issue. Because you being God can direct the flow in your expression of being God, and at the same time going with the flow is to be participant of the flow who is directed by God.

Life is an expression of both ways. Being and feeling. Directing and seeing, feeling, experiencing the results. This is what God is doing through his creations, with us. And this is what we are doing in daily life too. This is the creative process of being God.

And this makes the creativity of expression a grace of living. And every outing of creativity needs to be experienced by your self. So this way, you are making it for yourself and you are experiencing it by yourself. This is also the law of the Karma. Everything you make, you feel for yourself. Nothing more and nothing less. That's why Buddha taught everybody that being nothing, feeling nothing, detachment, was a very good device of getting out of the hands of Karma. Because in nothingness lies the salvation of this rule.

You would ponder if the joy of God for his creation, because God can't be less then being satisfied with what he is creating, an expression is of nothingness. And yes it is, and no it isn't. A feeling is everything except a nothingness. A being is something else. In the heart of the matter, nothing is. Because matter is an illusion, it is only energy and energy patterns. And energy isn't a feeling, isn't a being, it just is. But in the illusion, in the creation, energy is directed to different forms of expression. And one of the major forms is love. Energy is love into matter. So the nothingness is right, but we all being God in expression into experiencing himself / herself / itself (it doesn't matter which one you use), you can't talk about nothingness anymore.

Is there an escape to this game of being into experience into expression? If you need one, because it is a joyous event we all are making, God included you and me. You have to ask God and you have to be God in full awareness of being. What is behind God, where does God grow to, why does he choose to have experiences, why does he choose to get to know him more then he already does? God is everything isn't it? God is the beginning of it and the end of it all. So where is God up to?

First answer I can give you: he is up to getting more Gods. He is up to getting more expansion of himself. God is growing. But how can something infinitive be a part of a growing process? The answer to this is, God is part of another God and part of another God and part of another God. And all these are doing the same, expanding experience, expanding love, expanding expression, just like you and me only in different fazes in expressing and experiencing, until all becomes one and in matter of fact, all are one already.

And we both being finite in this expression of love, we can't understand infinitive. And the only answer to this question is, you know it by being it, feeling it, experiencing it. This is a challenge to become in daily life. To become infinitive as being in the matter.

Again and again I come back to Sai Baba and his example to you. He knows everyone of you and he loves every one of you, he takes care of every one of you. This love you see, feel, while thinking about him, and seeing him walking around. He is pure awareness of being. His body is finite and his being infinitive. If you become as him, you are part of him as you are already now, but are not aware of. Then you need to outgrow your limitations to become more like him, grow more into him, understanding with being more his being. And then I won't have to talk to you anymore about the infinitive experience of being God, and you would like to explain it to me.

This is also the same with being Jmmanuel, with being Le Comte de st. Germain, with every prophet, teacher God has send to you. Only the experience of being part of God will do, and will explain what we are trying to fit into words, and uttermost are failing to do so.

The grace of life is the feeling the expression of being God in music, in light, in love, in being.
I feel to be, therefore I know I am who I am.

With these words, I will finish this message. If everything works out according as I plan, I will be back again later on the timeframe you call day to give you another demonstration special to think about, to cherish the moments at the demonstration, and to feel the possibilities of humankind in the nearby future and the far away future, which are unfolding at this very moment.

Pre anam sole istar.

It is said as it has been said before.

Greetings, Ashtar

Transmission closed.

Vredespaleis 25 maart 2004

Hier spreekt Ashtar.

Grappig is het niet, dat, wanneer je na een nacht rust de concepten beziet, je de verbinding ermee ziet binnen alles?

Je vroeg je af of de Graaf van St. Germain met dit concept werkt wanneer hij door een muur naar binnen loopt, een muur van stevige baksteensteen. En ja, dit is de gedachte achter precies deze capaciteit.

Laten we het opnieuw bezien. Als je de innerlijke beweging van energie in jezelf kent, ben je gevoelig genoeg om de beweging van het heelal te voelen. Dan kun je je hand in een rots steken zonder storing van de rots of van jezelf, en kun je je hand er weer uit krijgen zonder enige storing van je hand.

Het is een onderdeel van beheersing van energie. Je kunt dit doen wanneer je jou energie van andere energieën kunt onderscheiden, en wanneer je de impuls kunt voelen van de energie waar je deel van uitmaakt, de energie van het heelal.
Als je dit inderdaad beheerst, kun je met je energiepatroon doen wat je maar wilt: je oplossen, je manifesteren en je door het heelal verplaatsen, je aanpassen aan verschillende niveaus van bestaan. En ja, overal waar je komt moet je ervoor zorgen dat je de ander in zijn/haar wezen en door hem/haar gekozen weg naar het licht eerbiedigt. Zo moet je zelfs de geloofssystemen van dit wezen eerbiedigen. En als de geloofssystemen niet gereed zijn om het nieuwe concept van het voor hun ogen materialiseren van een persoon te aanvaarden, dan kun je het niet doen vanwege de eerbied en de liefde die je voor hen hebt.

Telkens opnieuw blijkt weer: elke vrijheid van het jezelf uit drukken brengt zijn eigen nadelen mee. De verantwoordelijkheid een meester van iets te zijn, doet je je wel tweemaal bedenken of je iets al dan niet doet. Iedereen is natuurlijk zelf-verantwoordelijk voor zijn of haar leven. En het feit dat zij daar zijn op het moment dat jij daar gaat materialiseren, zou erop moeten erop wijzen dat zij er klaar voor zijn. Dit is een zeer egocentrische manier van denken. En dit is niet precies de manier waarop het is, en anderzijds is het deze manier wel.

Laat me dit verklaren: Wanneer je gevoelig bent in de zin dat je het heelal in je voelt ademhalen, ben je een meester over de materiën en kun je je door energiepatronen heen bewegen zonder (vanuit respect) deze te storen. Dan wordt je bekwaam het doel, het goddelijk patroon te voelen in elke schepping, in elk wezen, in elke gedachte en actie. Tegen die tijd moet het 'gaan met de stroom' betekenen dat je voor dit doel het patroon en de uitdrukking van energie aanneemt. Dan ken je God en kent God jou, omdat je met elkaar op bijna hetzelfde niveau van bestaan communiceert. Ik zeg niet dat jij op dat ogenblik gelijk aan God bent, maar je voelt hem, hoort hem, ziet zijn uitdrukking, voelt zijn bestaan, zijn ervaring. Je bent je bewust van hem van binnen. Hij of zij zal zich ook van jou van binnen bewust zijn.

Vanaf dat ogenblik zul je niets doen dat een storing veroorzaakt in het energiepatroon, in het doel van het leven, in het bestaan van wezens op hun weg naar God. Je bent in overeenstemming met het Goddelijke en geniet ervan zo te zijn. En dus zul je het goddelijke plan dat voor enig wezen door zichzelf gemaakt werd om God te worden, niet onderbreken. En als het een deel van het plan zou uitmaken om enig wezen voor hun eigen ogen te zien materialiseren, zodat zij een aanwijzing krijgen over wat zij mettertijd ook zullen kunnen doen, dan is het o.k. om dat te doen.

Je kunt geen techniek beheersen zonder de verantwoordelijkheid van het meesterschap daarin te dragen.

Dit is wat de wereld ontbreekt. Mensen beheersen de technieken van kernenergie en vervolgens gebruiken zij het verkeerd. O.k., naar mijn mening zijn jullie daarin nog geen meester. Omdat jullie de resultaten, de afvalbergen kern-puzzelstukjes die jullie maakten, niet ongedaan kunnen maken. Jullie hebben de middelen om met chemische wapens alles uit te moorden, maar jullie missen de technieken om de chemische producten uit het milieu te verwijderen. Jullie zijn pas een meester wanneer je bepaalde dingen kunt doen en ze ook weer ongedaan kunt maken. Als je kunt materialiseren, dan ben je slechts een meester wanneer je ook kunt de-materialiseren. En in geval van meesterschap zorg je ervoor dat je geen van de dingen die je doet ongedaan hoeft te maken (hetgeen je tot minder dan een ware meester zou maken wegens de "fouten" waar het op wijst, wanneer je dingen ongedaan moet maken). Maar los daarvan, kan het toch zeer handig zijn dingen te kunnen dematerialiseren (vraag Sai Baba maar, hij gebruikt het vaak in zijn dagelijks leven op aarde). Dit is slechts het geval van leven in materie.

Energiepatronen zoals dankbaarheid, vreugde, vrede, leven, kunnen niet ongedaan gemaakt worden. Liefde is het uiterst existentiële deel daarvan, en je kunt liefde niet ongedaan maken. Jammer, is het niet? Ik veronderstel dat je het niet anders zou willen hebben!

Zo is het ook met elke daad die je doet, je kunt die niet ongedaan maken. Denk dus maar beter tweemaal na alvorens iets te doen. Dit is ook het geval met denken, voelen, uitdrukken: je kunt dezelfde kans niet tweemaal hebben. Het ogenblik is in een secondenfractie verschillend. Dus niets kan tweemaal worden gedaan, en elke kans is er slechts éénmaal. En ja, je kunt op een ander ogenblik een andere bijna gelijkwaardige kans tot stand brengen, maar dan is het is nog steeds een andere kans.

Het gaan met de stroom is een levenskunst, en tegelijk een middel om het ieder moment in de praktijk te oefenen. Om een meester te zijn moet men een meester van de stroom zijn. En dan spreken wij over het God zijn. Omdat het ?meester van de stroom zijn' inhoudt: de stroom te leiden, te koesteren, ervoor te zorgen, haar te zegenen en verantwoordelijkheid voor haar te nemen.
Dit is iets anders dan het gaan met liefde, het voelen van de stroom, de stroom zijn. Dan ben je slechts een deel ervan en ben je je niet bewust van het God zijn. Het is, zoals gewoonlijk, een deel van dezelfde kwestie. Omdat jij die God bent, enerzijds de stroom in jouw uitdrukking van het God zijn kunt leiden; en anderzijds het ?gaan met de stroom' betekent dat je deelnemer bent aan de stroom die door God wordt geleid.

Het leven is van beide manieren een uitdrukking. Te zijn en te voelen. Te leiden en het zien, te voelen en de resultaten te ervaren. Dit is wat God, door zijn scheppingen, met ons doet. En dit is wat wij in het dagelijks leven ook doen. Dit is het creatieve proces van het God zijn.

En dit maakt creativiteit van expressie tot een gratie van het leven. En iedere uiting van creativiteit moet door jouw zelf worden ervaren. Dus op deze manier maak je het voor jezelf en ervaar je het door jezelf. Dit is ook de wet van Karma. Alles wat je maakt, voel je voor jezelf. Niets meer en niets minder. Daarom onderwees Boeddha iedereen dat niets zijn, niets voelen, onthecht zijn, een zeer goed middel was om uit de handen van Karma te blijven. Omdat in de niet-heid het ontkomen aan deze regel besloten ligt.

Je zou moeten denken aan de vreugde van God over zijn schepping, omdat God, die met minder dan wat hij creëert niet tevreden kan zijn, een uitdrukking van niet-heid zou moeten zijn. En ja dat is zo, en nee zo is het niet. Een gevoel is namelijk alles behalve niet-heid. Een wezen is iets anders. In de kern van de zaak is er niets dat bestaat. Omdat materie een illusie is, slechts uit energie en energiepatronen bestaat. En energie is geen gevoel, geen wezen, het is er alleen maar. Maar in de illusie, in de schepping, wordt de energie tot verschillende vormen van uitdrukking geleid. En één van de belangrijkste van die vormen is liefde. Energie is liefde in materie. Dus is niet-heid juist, maar omdat wij allen God in uitdrukking zijn tot in het ervaren van hemzelf / haarzelf / zichzelf (het is niet van belang welke je gebruikt), kun je niet meer over niet-heid spreken.

Is er een vluchtweg uit dit spel van het tot in ervaring, tot in uitdrukking bestaan? Als je die tenminste nodig hebt, omdat het een vreugdevolle gebeurtenis is die wij allen scheppen, immers: God omvat zowel jou als mij. Je moet God vragen en je moet God zijn in volledige gewaarwording van het zijn. Wat is er achter God, waar groeit God naar toe, waarom verkiest hij om ervaringen te hebben, waarom verkiest hij om zichzelf meer en dieper te leren kennen dan hij reeds doet? God is alles, is het niet? God is het begin en het eind van alles. Dus waar is God mee bezig?

Een eerste antwoord kan ik je geven: hij is bezig met het verkrijgen van meer Goden. Hij is bezig met het verkrijgen van meer uitbreiding van zichzelf. God groeit. Maar hoe kan iets oneindigs deel zijn van een groeiend proces? Het antwoord hierop is, dat God deel van een andere God is, die weer een deel van een andere God is, die weer deel uitmaakt van weer een andere God... en al dezen doen hetzelfde: uitbreiden van ervaring, uitbreiden van liefde, uitbreiden van uitdrukking; net als jij en ik, alleen in verschillende fasen van uitdrukken en ervaren, tot allen één worden; en feitelijk zijn allen reeds één.

En wij allebei, die eindig zijn in deze uitdrukking van liefde, kunnen het oneindige niet begrijpen. En het enige antwoord op deze vraag is, dat je het alleen maar kent door het te zijn, het te voelen, het te ervaren. Dit is een uitdaging om in het dagelijks leven te worden. Om, als wezen in de materie, oneindig te worden.

Telkens opnieuw kom ik terug bij Sai Baba en zijn voorbeeld aan jullie. Hij kent ieder van jullie en hij houdt van ieder van jullie, hij zorgt voor ieder van jullie. Deze liefde kunnen jullie zien en voelen terwijl je over hem denkt, hem ziet rondwandelen. Hij is de zuivere gewaarwording van het zijn. Zijn lichaam is eindig en zijn wezen oneindig. Als je wordt zoals hij, dan maak je deel uit van hem; zoals je dat nu al doet, maar waar je je niet bewust van bent. Dan moet je je beperkingen ontstijgen om meer als hij te worden, meer tot in hem te groeien, om te begrijpen door meer zijn wezen te zijn. En dan zal ik jullie niet meer over de oneindige ervaring van het God zijn hoeven te spreken: dan zouden jullie het mij willen vertellen.

Dit is ook hetzelfde met Jmmanuel te zijn, met de Graaf van St. Germain te zijn, met elke profeet of leraar die God jullie heeft gezonden. Alleen de ervaring van het deel van God uitmaken zal voldoen en verklaren wat wij proberen in woorden uit te drukken, en waarin we tenslotte wel moeten falen.

De gratie van het leven is het gevoel van het uitdrukking zijn van het God zijn: in muziek, in licht, in liefde, in het wezen. Ik voel dat ik ben, daarom weet ik dat ik ben wie ik ben.

Met deze woorden zal ik dit bericht beëindigen. Als alles overeenkomstig mijn plan uitwerkt, zal ik later in het tijdsdeel dat jij dag noemt opnieuw bij je zijn om je een nieuwe demonstratie-special te geven om over na te denken, teneinde de momenten bij de demonstratie te koesteren en de mogelijkheden van het mensdom in de nabijgelegen zowel als in de verre toekomst te voelen, mogelijkheden welke zich precies op dit ogenblik openen.

Pre anam sole istar.

Het wordt gezegd zoals het al eerder gezegd werd.

Groeten, Ashtar

Overdracht gesloten.